وَ مَثَلُ الَّذِينَ كَفَرُوا كَمَثَلِ الَّذِي يَنْعِقُ بِما لا يَسْمَعُ إِلاَّ دُعاءً وَ نِداءً صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لا يَعْقِلُونَ
و مثل کافران (در شنیدن سخن انبیاء و درک نکردن معنای آن) چون حیوانی است که آوازش کنند و او از آن آواز (معنایی درک نکرده و) جز صدایی نشنود، کفّار هم (از شنیدن و دیدن حق) کر و گنگ و کورند، زیرا تعقل نمیکنند.
قرآن در مواردی به پیامبر دستور می دهد که از خدا طلب مغفرت نماید و در برخی از موارد کلمه ی «ذنب» را نیز بر آن اضافه می کند مثلا در سوره ی نساء آیه ی 106 می فرماید: «واستغفر الله إن الله کان غفورا رحیما؛ از خدا مغفرت بخواه، خدا بخشاینده و رحیماست.» و در سوره ی غافر آیه ی 55 می فرماید: «واستغفر لذنبک وسبح بحمد ربک بالعشی والإبکار؛ برای گناهت طلب مغفرت نما و خدا را عصرگاهان و صبحگاهان با ثنای او، تنزیه کن.» و در سوره ی محمد (ص) آیه 19 فرمان می دهد که هم بر خود و هم بر افراد با ایمان طلب آمرزش کند آنجا که می فرماید: «فاعلم أنه لا إلاه إلا الله و استغفر لذنبک و للمؤمنین و المؤمنات و الله یعلم متقلبکم و مثوئکم؛ بدان خدایی جزاو نیست و بر گناهت و افراد با ایمان از مرد و زن طلب مغفرت بنما خدا از کارها و حرکات و سکنات شما آگاه است.»
در سوره ی نصر آیه ی 3 می فرماید: «واستغفره إنه کان توابا؛ از او طلب مغفرت نما او توبه پذیر است.» اکنون سؤال می شود چگونه دستور طلب مغفرت با عصمت پیامبر گرامی (ص) وفق می دهد؟
قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْهَا جَمِيعًا فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ.
یکی از آفتها در کتاب عدل الهی بی تفاوتی و بی حسی در دفاع از حق و حقیقت بیان شده است. انسان نه تنها باید در مقابل حقیقت جحود و استنکار نداشته باشد، بی طرف هم نمی تواند باشد، باید از حق دفاع کند. مردم کوفه می دانستند که حق با حسین بن علی (ع) است
ابوالحسن علی بن احمد الواحدی رحمه الله در تفسیر وسیط مرفوعاً روایت کند:
امام علی بن ابی طالب علیه السلام مدتی بود که اشتها و میل به غذایی از جگر کباب شده با نان نرم داشت. مدت یک سال به همان نحو گذشت و تهیه چنان غذایی میسّر نشد.
سرهنگی پسری داشت، که در کاخ برادر سلطان، مشغول خدمت بود. با او ملاقات کردم، دیدن هوش و عقل نیرومند و سرشاری دارد، و در همان زمان خردسالی، آثار بزرگی در چهره اش دیده می شود:
بالای سرش ز هوشمندی
می تافت ستاره بلندی
امام علی علیه السلام
ناملايمات را تحمّل كن كه تحمّل، پوشش عيبهاست، انسان خردمند نيمش بردبارى است و نيم ديگرش چشم پوشى.
در یک جمله و به یک سخن می توان گفت: همه چیز، هم دنیا، هم آرمان های انسانی و هم مقاصد پست شرارت آمیز و خلاصه هر مقصدی برای هر کسی مطرح است، در گرو صبر و پایداری است. اگر بر این مطلب استدلالی هم لازم باشد و تجربیات بشر در طول تاریخ
آیت الله فاطمینیا:
میگویند: همسرِ علامه طباطبایی لقمه میگرفته است که ایشان در نوشتنِ المیزان برای لقمه گرفتن هم وقت صرف نکنند!
آسیه در لغت
ريشه كلمه (ا-س-ى) و آسيه بر وزن كامله به معنی بناء استوار و پايه و ستون می باشد.
شخصی نامهای در کمال فصاحت و بلاغت و آراسته به آرایههای لفظی و معنوی برای صاحب بن عباد (وزیر دانشمند ایرانی که اولین کسی بود که لقب صاحب داشت و از وزیران دیلمیان بود) نوشت. وقتی صاحب ، نامه را خواند فهمید که اکثر مطالب نامه از نوشتههای خود اوست که نویسنده با مهارت آنها را در نامه خود جای داده.
یهودیان از دیرباز بر این عقیده بودند که تقدیر الهی قابل تغییر و دگرگونی نیست، لیکن اینگونه نیست، تقدیر با اسباب گوناگونی قابل تبدیل است، و چه بسا افعالی مانند دعا و صدقه و نیکی به مردم، سبب می شود، که یک قسمت از مقدرات ما تغییر و دگرگونی پیدا کند، و این تغییر نیز به حکم و تقدیر الهی صورت می پذیرد.
قائم» در لغت اسم فاعل و به معنای قیام کننده است؛ امّا این که در اصطلاح یعنی چه و چرا مختص به امام زمان علیه السلام شده، از سؤالاتی است که شیعیان آن را از امامان علیهم السلام پرسیده اند.
از ابوحمزه ثمالی نقل شده که وی از امام باقرعلیه السلام سؤال کرد: ای فرزند رسول خدا! مگر همه شما امامان، قائم به حقّ نیستید؟
«جندب ابن جناده» غفاری نام ابوذر پیش از اسلام آوردن «جندب ابن جناده» بوده، چهارمین یا پنجمین فردی است که اسلام آورد، بنابه قول اهل سنت چهارمین نفر و بنا به قول دیگران پنجمین نفر است. بخاری و ابن اثیر روایت کرده اند وقتی خبر بعثت پیغمبر (ص) در قبیله «غفار» به ابوذر رسید به برادر خود گفت: به این دره برو و از این مردی که می گوید پیغمبر (ص) است و از آسمان و غیب به او خبر می رسد خبر بگیر و سخن او را بشنو سپس برگرد و به من گزارش بده. برادر ابوذر به مکه آمده و سخنان پیامبر را شنید سپس نزد ابوذر رفته و این چنین خبر داد: دیدم او را در حالیکه مردم را به اخلاق نیکو و فضایل اخلاقی سفارش می کرد و سخنانی می گفت که شعر و خیال نیست بلکه حقیقتی استوار است.
وَ مَثَلُ الَّذِينَ كَفَرُوا كَمَثَلِ الَّذِي يَنْعِقُ بِما لا يَسْمَعُ إِلاَّ دُعاءً وَ نِداءً صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لا يَعْقِلُونَ
و مثل کافران (در شنیدن سخن انبیاء و درک نکردن معنای آن) چون حیوانی است که آوازش کنند و او از آن آواز (معنایی درک نکرده و) جز صدایی نشنود، کفّار هم (از شنیدن و دیدن حق) کر و گنگ و کورند، زیرا تعقل نمیکنند.
قرآن در مواردی به پیامبر دستور می دهد که از خدا طلب مغفرت نماید و در برخی از موارد کلمه ی «ذنب» را نیز بر آن اضافه می کند مثلا در سوره ی نساء آیه ی 106 می فرماید: «واستغفر الله إن الله کان غفورا رحیما؛ از خدا مغفرت بخواه، خدا بخشاینده و رحیماست.» و در سوره ی غافر آیه ی 55 می فرماید: «واستغفر لذنبک وسبح بحمد ربک بالعشی والإبکار؛ برای گناهت طلب مغفرت نما و خدا را عصرگاهان و صبحگاهان با ثنای او، تنزیه کن.» و در سوره ی محمد (ص) آیه 19 فرمان می دهد که هم بر خود و هم بر افراد با ایمان طلب آمرزش کند آنجا که می فرماید: «فاعلم أنه لا إلاه إلا الله و استغفر لذنبک و للمؤمنین و المؤمنات و الله یعلم متقلبکم و مثوئکم؛ بدان خدایی جزاو نیست و بر گناهت و افراد با ایمان از مرد و زن طلب مغفرت بنما خدا از کارها و حرکات و سکنات شما آگاه است.»
در سوره ی نصر آیه ی 3 می فرماید: «واستغفره إنه کان توابا؛ از او طلب مغفرت نما او توبه پذیر است.» اکنون سؤال می شود چگونه دستور طلب مغفرت با عصمت پیامبر گرامی (ص) وفق می دهد؟
قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْهَا جَمِيعًا فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ.
یکی از آفتها در کتاب عدل الهی بی تفاوتی و بی حسی در دفاع از حق و حقیقت بیان شده است. انسان نه تنها باید در مقابل حقیقت جحود و استنکار نداشته باشد، بی طرف هم نمی تواند باشد، باید از حق دفاع کند. مردم کوفه می دانستند که حق با حسین بن علی (ع) است
ابوالحسن علی بن احمد الواحدی رحمه الله در تفسیر وسیط مرفوعاً روایت کند:
امام علی بن ابی طالب علیه السلام مدتی بود که اشتها و میل به غذایی از جگر کباب شده با نان نرم داشت. مدت یک سال به همان نحو گذشت و تهیه چنان غذایی میسّر نشد.
سرهنگی پسری داشت، که در کاخ برادر سلطان، مشغول خدمت بود. با او ملاقات کردم، دیدن هوش و عقل نیرومند و سرشاری دارد، و در همان زمان خردسالی، آثار بزرگی در چهره اش دیده می شود:
بالای سرش ز هوشمندی
می تافت ستاره بلندی
امام علی علیه السلام
ناملايمات را تحمّل كن كه تحمّل، پوشش عيبهاست، انسان خردمند نيمش بردبارى است و نيم ديگرش چشم پوشى.
در یک جمله و به یک سخن می توان گفت: همه چیز، هم دنیا، هم آرمان های انسانی و هم مقاصد پست شرارت آمیز و خلاصه هر مقصدی برای هر کسی مطرح است، در گرو صبر و پایداری است. اگر بر این مطلب استدلالی هم لازم باشد و تجربیات بشر در طول تاریخ
آیت الله فاطمینیا:
میگویند: همسرِ علامه طباطبایی لقمه میگرفته است که ایشان در نوشتنِ المیزان برای لقمه گرفتن هم وقت صرف نکنند!
آسیه در لغت
ريشه كلمه (ا-س-ى) و آسيه بر وزن كامله به معنی بناء استوار و پايه و ستون می باشد.
شخصی نامهای در کمال فصاحت و بلاغت و آراسته به آرایههای لفظی و معنوی برای صاحب بن عباد (وزیر دانشمند ایرانی که اولین کسی بود که لقب صاحب داشت و از وزیران دیلمیان بود) نوشت. وقتی صاحب ، نامه را خواند فهمید که اکثر مطالب نامه از نوشتههای خود اوست که نویسنده با مهارت آنها را در نامه خود جای داده.
یهودیان از دیرباز بر این عقیده بودند که تقدیر الهی قابل تغییر و دگرگونی نیست، لیکن اینگونه نیست، تقدیر با اسباب گوناگونی قابل تبدیل است، و چه بسا افعالی مانند دعا و صدقه و نیکی به مردم، سبب می شود، که یک قسمت از مقدرات ما تغییر و دگرگونی پیدا کند، و این تغییر نیز به حکم و تقدیر الهی صورت می پذیرد.
قائم» در لغت اسم فاعل و به معنای قیام کننده است؛ امّا این که در اصطلاح یعنی چه و چرا مختص به امام زمان علیه السلام شده، از سؤالاتی است که شیعیان آن را از امامان علیهم السلام پرسیده اند.
از ابوحمزه ثمالی نقل شده که وی از امام باقرعلیه السلام سؤال کرد: ای فرزند رسول خدا! مگر همه شما امامان، قائم به حقّ نیستید؟
«جندب ابن جناده» غفاری نام ابوذر پیش از اسلام آوردن «جندب ابن جناده» بوده، چهارمین یا پنجمین فردی است که اسلام آورد، بنابه قول اهل سنت چهارمین نفر و بنا به قول دیگران پنجمین نفر است. بخاری و ابن اثیر روایت کرده اند وقتی خبر بعثت پیغمبر (ص) در قبیله «غفار» به ابوذر رسید به برادر خود گفت: به این دره برو و از این مردی که می گوید پیغمبر (ص) است و از آسمان و غیب به او خبر می رسد خبر بگیر و سخن او را بشنو سپس برگرد و به من گزارش بده. برادر ابوذر به مکه آمده و سخنان پیامبر را شنید سپس نزد ابوذر رفته و این چنین خبر داد: دیدم او را در حالیکه مردم را به اخلاق نیکو و فضایل اخلاقی سفارش می کرد و سخنانی می گفت که شعر و خیال نیست بلکه حقیقتی استوار است.